ویروس لوکمیT(سل انسانی)

رتروويروس هاي انساني

گروه ويروس هاي T لنفوتروپ انساني، حدودا از هزاران سال قبل وجود داشته اند. HTLV -1 عامل لوکمي لنفوماي T سل (ATL) در بالغين و ناراحتي هاي دژنراتيو سيستم اعصاب مرکزي به نام پاراپارزيز اسپاستيک تروپيکال هستند. اين ويروس انکوژني به همراه ندارد. HTLV -2 نیز جدا شده ولي عامل بيماري خاصي شناخته نشده است.HTLV 1 -2  حدود 65 درصد توالي مشابه داشته و واکنش هاي متقاطع سرولوژي با هم دارند.

ويروس هاي لنفوتروپيک انساني، تمايل زيادي به سلول هاي T بالغ دارند. HTLV -1 با مقدار بسيار اندکي در افراد آلوده تظاهر مي کند. به نظر مي رسد که توالي هاي آغازگر افزاينده ويروس موجود در LTR ممکن است به علائم مربوط به فعاليت و تکثير سلول هايT  پاسخ دهد. اگر چنين باشد، مي توان نتيجه گرفت که تکثير ويروس ها به تکثير سلول ميزبان وابسته است و اين روشي است که بازدهي تکثير ويروس را مطمئن مي سازد.

رتروويروس هاي انساني معمولا Trans regulating  هستند. آن ها، ژن  tax  را با خود دارند که فراورده آن، بيان ژن هاي ديگر ويروسي را تغيير مي دهد. تصور شده است که ژن هاي تنظيم کننده ي ترنس اکتيواسيون براي تکثير ويروس در موجود زنده ضروري هستند و ممکن است در خصوصيات انکوژني با تعديل نمودن ژن هاي سلولي که رشد را تنظيم مي کنند، همکاري نمايند.

انواع زيرتيپ هاي ژنتيکي HTLV-1 که اکثر آنها زير تيپ هاي A,B,C هستند (اين سروتيپ هاي مختلف نيستند).

HTLV در همه جا وجود دارد، اما بيماري هاي در ارتباط با آن در مناطق خاص جغرافيايي نظير جنوب ژاپن، Melanesia، حوزه ي کارائيب و جنوب آمريکا ديده شده است.

اگرچه کمتر از 1درصد افراد در تمام دنيا داراي آنتي بادي ضد HTLV-1 هستند ، اما بيش از 10 درصد افراد در مناطق اندمي، از نظر آنتي بادي مثبت هستند و آنتي بادي در 50 در صد از وابستگان بيماران مبتلا به لوکمي يافت مي شود.

ATL به ندرت به درمان پاسخ مي دهد. ميزان زنده ماندن 5 ساله براي بيماران مبتلا به اين سرطان، کمتر از 5 درصد است.

به نظر مي رسد که انتقال HTLV-1 با دخالت سلول آلوده به ويروس انجام مي گيرد. تغذيه با شير مادر، روش مؤثري براي انتقال ويروس از مادر به کودک مي باشد. ميزان انتقال ويروس از مادر آلوده به کودک حدود 15 تا 25 درصد است. انتقال خون، روشي مؤثر در انتقال اين ويروس مي باشد. عفونت در اوايل دوران زندگي درصد ابتلا به ATL  را افزايش مي دهد. انتقال خون مؤثرترين روش انتقال است. همچنين ويروس از طريق سوزن هاي آلوده يا تماس جنسي نيز منتقل مي شود.

سرواپيدميولوژي عفونت با HTLV-1 و سندرمي به نام فلج اسپاستيک تروپيکال / ميلوپاتي در ارتباط با (HTLV-1(HAM/TSP را نشان مي دهد. خصوصيات عمده باليني آن، ضعف پيش رونده پاها و قسمت هاي پايين بدن است. هوش و حواس بيمار تغيير نمي کند. اهميت اين بيماري در مناطق گرمسيري مشابه اهميت اسکلروز متعدد(MS) در مناطق معتدل کشورهاي غربي است.