درمان آنفولانزا ویروس آنفولانزا

دسته‌بندی : ویروس آنفولانزا |
در گروه : بیماران

در صورت ابتلا به آنفولانزا داروهای ضد ویروسی علیه آن وجود دارد.

این داروهای ضد ویروسی علائم و زمان بیماری را کاهش می‌دهند و تا یکی دو روز پس از ابتلا نیز می‌توان دارو را استفاده کرد. این داروها هم چنین می‌توانند از بروز عوارض شدید ناشی از ویروس آنفولانزا، مانند پنومونی، نیز جلوگیری کنند.

افرادی که جزو گروه پر خطر قرار دارند و در صورت ابتلا به آنفولانزا ممکن است دچار عوارض جدی شوند شامل: افراد بالای 65 سال، کودکان زیر 5 سال، زنان باردار، مبتلايان به نقص ايمنی و افرادی که تحت شرایط پزشکی خاصی مانند کسانی که برای آسم، دیابت و یا بیماری‌های قلبی دارو مصرف می‌کنند، می‌باشند (این افراد گروهی هستند که استفاده از واکسن آنفولانزا به آن‌ها توصیه می‌شود). داروهای ضد ویروسی در افراد پر خطر معنای متفاوتی خواهد داشت بطوری که با وجود استفاده از این داروها باز احتمال ایجاد بیماری جدی یا ملایمی که حتی نیاز به بستری شدن در بیمارستان داشته باشد وجود دارد.

درمان آنفولانزا پس از مواجهه

اوسلتامیویر و زانامیویر برای پروفیلاکسی پس از مواجهه با آنفولانزا زمانی که آنفولانزا در حال گردش در جامعه می‌‌باشد، مجوز مصرف گرفته است.

اوسلتامیویر باید تا 48 ساعت پس از مواجهه با آنفولانزا تجویز گردد. زانامیویر باید تا 36 ساعت پس از مواجهه تجویز گردد. برای بیمارانی با آنفولانزای شدید یا آن‌هایی که نقص سیستم ایمنی دارند، داروهای ضدویروسی ممکن است اگر ریزش ویروس همچنان ادامه داشته باشد، نیز همچنان مؤثر باشد.

اوسلتامیویر و زانامیویر ممکن است در شرایط استثنایی (به عنوان مثال زمانی که واکسن سویه عفونت زا را پوشش نمی‌‌دهد) برای جلوگیری از آنفولانزا در اپیدمی مورد استفاده قرار گیرد.

دو نوع از واکسن آنفولانزا وجود دارد: تزریقی و اسپری به شکل تنفسی که این واکسن‌ها می‌توانند سه یا چهار ظرفیتی باشند. به عنوان مثال: واكسن 3 ظرفيتی آنفولانزا شامل HA و NA ويروس‌­های H1N1، H3N2 و آنفولانزای B درگردش است.